Terwijl jij nog huilt, heeft de narcist zijn aandacht al op de volgende gericht

Er zijn van die pijnlijke nachten waarin je wakker ligt en je afvraagt hoe hij zo snel verder heeft kunnen gaan. Je zit daar met die knoop in je maag, tranen op je huid, terwijl hij lachend door de wereld lijkt te gaan.

Misschien heeft hij een nieuwe vrouw, misschien post hij weer, misschien flirt hij zo openlijk dat het je de adem beneemt. En één vraag weerklinkt in je: hoe kan iemand die van je hield zo moeiteloos verder gaan?

Maar diep van binnen weet je – hij heeft nooit van je gehouden zoals jij van hem hield.

Terwijl jij voelde, hoopte en geloofde, was hij al bezig met de volgende fase. Want een narcist rouwt niet. Hij verandert alleen het publiek.

Wat je nu ervaart is geen liefdesverdriet zoals alle andere – het is de naschok van een productie die je te laat als zodanig herkende. Jij leefde in een echt verhaal, hij leefde in een toneelstuk dat alleen voor hem geschreven was.

En terwijl jij je nu herpakt, begint hij helemaal opnieuw – met dezelfde woorden, dezelfde gebaren, hetzelfde script.

Een narcist houdt niet van, hij spiegelt. Hij heeft andere mensen nodig om zich levend te voelen, om zich gevalideerd te voelen. Jij was nooit het doelwit – jij was het toneel waarop hij zichzelf speelde.

Als je van hem hield, hield je van het gevoel nodig te zijn, gezien te worden, belangrijk te zijn. Maar voor hem was je een weerspiegeling, een echo, een middel om een doel te bereiken.

Zodra je begon te voelen wat er achter zijn masker lag, werd hij rusteloos. Want echte nabijheid betekende voor hem gevaar – gevaar om herkend te worden, gevaar om de controle te verliezen.

Daarom gaat hij verder. Niet omdat hij vrij is, maar omdat hij vlucht. Hij gaat meteen op zoek naar een nieuwe vrouw omdat stilte voor hem ondraaglijk is. Waar jij rouwt, onderdrukt hij. Waar jij reflecteert, herhaalt hij.

Zijn nieuwe relatie is geen nieuw begin – het is de herhaling van een oud spel. De vrouw die nu aan zijn zijde staat is niet gelukkiger, ze staat pas aan het begin.

Ze ziet nu wat jij ooit zag: de aandacht, de charme, de intensiteit. Ze denkt dat ze iets bijzonders heeft gevonden, terwijl ze alleen maar aan dezelfde film is begonnen waarvan jij de aftiteling bekijkt.

Je denkt misschien dat ze beter is, sterker, spannender. Maar dat is een illusie. Hij heeft haar niet nodig omdat ze anders is – hij heeft haar nodig omdat ze nieuw is. Narcisten gedijen op de energie van het begin.

Van het gevoel weer iemand gevonden te hebben die hen bewondert, die hen spiegelt, die hen doet geloven dat ze nog steeds iets waard zijn. Maar als de façade valt, zal zij ook voelen wat jij voelde – de kille stilte, de desinteresse, de onzekerheid, de manipulatie.

Het is moeilijk om dit te accepteren als je nog midden in de pijn zit. Terwijl je je afvraagt hoe hij je zo gemakkelijk heeft kunnen vergeten, moet je begrijpen: Hij is niets vergeten omdat hij nooit gevoeld heeft.

Niet zo diep als jij hebt gevoeld. Hij voelt geen verlies, maar leegte. En hij probeert deze leegte te vullen met nieuwe mensen, steeds weer, steeds sneller, totdat er niets anders overblijft dan herhaling.

Als je liefhebt, bind je jezelf met hart en ziel. Je bouwt, je geeft, je hoopt. Als hij “liefheeft”, dan alleen om zichzelf te voelen. Daarom lijkt het alsof hij doorgaat terwijl jij uit elkaar valt. Maar wat jij ervaart is genezing. Wat hij ervaart is ontsnappen. Jij gaat door jouw pijn heen, hij vermijdt de zijne.

Misschien zit je daar en denk je dat je zwak bent omdat je nog steeds aan hem denkt terwijl hij al met iemand anders aan het zoenen is. Maar je bent niet zwak. Je bent gewoon echt. Jij voelde wat hij alleen maar speelde.

En dat is geen teken van naïviteit – het is een teken van diepgang. Jij bent niet degene die verloren heeft. Jij bent degene die echt liefhad.

Maar hij zal altijd op zoek zijn. Want geen man, geen vrouw, geen glimlach kan de leegte vullen die in hem woont. De nieuwe vrouw is geen bewijs van zijn kracht, maar een symptoom van zijn zwakte.

Ze is zijn troost, zijn publiek, zijn afleiding. En terwijl hij haar idealiseert, word jij geleidelijk weer jezelf.

De narcist kan niet alleen zijn, want alleen zijn betekent jezelf onder ogen zien. En waar jij jezelf hebt leren helen, waar je over jezelf nadenkt, waar je langzaam rust vindt, ziet hij alleen duisternis. Daarom heeft hij voortdurend nieuwe gezichten nodig, nieuwe verhalen, nieuwe emoties die niet van hemzelf zijn.

Wat nu op onverschilligheid lijkt, is niets anders dan een nieuwe daad van controle. Hij wil dat je hem ziet. Dat je lijdt. Dat je vergelijkt.

Want zolang je dat doet, blijft hij het middelpunt. Maar als je zwijgt, als je je afwendt, als je innerlijk zegt: genoeg is genoeg, verliest hij zijn macht.

Je mag verdrietig zijn. Je mag boos zijn. Je mag teleurgesteld zijn. Maar denk alsjeblieft niet dat zijn nieuwe relatie iets over jou zegt. Het is geen bewijs dat jij niet genoeg was. Het is alleen een bewijs dat hij niet in staat is om stil te blijven staan.

Op een dag zul je naar hem terugkijken en je realiseren dat hij niets heeft genomen wat echt van jou was. Je zult begrijpen dat hij je nooit heeft gezien omdat hij niemand echt kan zien. Dat zijn liefde nooit liefde was, maar een weerspiegeling van zijn innerlijke leegte.

En dan zul je voelen dat je tranen nooit voor niets zijn geweest. Ze waren reinigend. Ze waren het einde van een leugen. Ze waren het begin van je terugkeer naar jezelf.

Hij kan je niet vervangen. Hij kan je alleen kopiëren. Maar hij zal nooit meer iemand vinden die hem echt heeft gezien. Want jij hebt iets wat hij nooit kan hebben: een ziel die liefheeft omdat hij dat wil – niet omdat het moet.

Terwijl jij jezelf langzaam weer opbouwt, zal hij verder gaan, steeds weer, altijd op de vlucht, altijd leeg. Hij zal op zoek gaan naar nieuwe vrouwen, nieuwe verhalen, nieuwe bevestigingen – maar hij zal nooit aankomen. Omdat hij niet in relaties leeft, leeft hij in illusies.

En jij? Op een dag zul jij weer liefhebben – anders, volwassener, rustiger. Je zult iemand vinden die jou niet nodig heeft om zich goed te voelen, maar die jou kiest omdat hij jou ziet. En tot die tijd zul je weer van jezelf leren houden, net zo diep als je ooit van hem hield.

Want terwijl jij huilde, genas jij. Terwijl hij verder speelde, transformeerde jij jezelf. En wat hij uiteindelijk nooit zal beseffen is dat echte liefde niet vernietigt, maar opnieuw opbouwt.

Hij heeft je nooit bezeten. Hij heeft je alleen verloren.

En jij – jij bent eindelijk vrij.