Wanneer twee mensen voor elkaar bedoeld zijn, brengt het lot hen uiteindelijk weer samen
Toen ik en mijn vriend uit elkaar gingen, voelde het alsof de hele wereld op me instortte. Het leek zo onnatuurlijk om van hem gescheiden te zijn. Het deed zo’n pijn. Het voelde alsof een groot deel van mij met hem meeging.
Elke avond lag ik in mijn bed en vroeg me af waar hij kon zijn en of hij misschien een andere vrouw had ontmoet die nu naast hem in bed lag.
Ik voelde me vaak schuldig en dacht aan de dingen die ik verkeerd had gedaan in onze relatie.
Alle cadeautjes die hij me gaf en al zijn andere spullen liggen hier, op een veilige plek, in mijn kamer. Ik heb nooit iets weggegooid. De trui die hij me gaf ruikt nog steeds naar hem en ik slaap nog steeds in het T-shirt dat hij op een nacht in mijn flat heeft achtergelaten.
We zijn 4 jaar geleden uit elkaar gegaan, maar ik kan zijn aanwezigheid nog steeds voelen.
De afgelopen jaren ben ik met veel andere mannen uitgegaan en we gingen heel vaak naar de plek die we “onze plek” noemden. Maar ik voelde me nooit zo veilig als toen ik bij hem was en er ontbrak altijd iets aan die afspraakjes.
Ik wist gewoon dat geen van deze mannen me kon geven wat hij me gaf, dus ging ik nooit op een tweede date.
Ik denk ook nog steeds aan hem als het om bepaald eten gaat, want hij was degene die me dat liet proberen. En als ik een bepaalde wijn drink, denk ik aan hem omdat het zijn lievelingswijn was.
Alles doet me aan hem denken, elk hoekje van mijn flat, elke plek in de stad. Gewoon alles.
Na verloop van tijd noemden mensen zijn naam niet meer in gesprekken. Ze vroegen me niet meer of ik wist waar hij was of wat hij deed. Ik had het gevoel dat ze hem helemaal vergeten waren, maar ik kon hem nooit uit mijn hoofd zetten. Hij was altijd in mijn hart, waar ik ook was of wat ik ook deed.
Maar de moeilijkste momenten waren de feestdagen of nog erger onze verjaardagen. Het was vreselijk pijnlijk om mijn verjaardagen te vieren zonder hem aan mijn zijde. Het was moeilijk om te lachen en te doen alsof ik blij was zonder zijn woorden “Fijne verjaardag, lieverd” te horen.
Op zijn verjaardag moest ik me constant afvragen met wie hij het vierde, of hij nog wel dacht aan de verjaardagen die hij met mij had doorgebracht; of hij de cadeautjes nog had die ik hem had gegeven.
Op die dagen probeerde ik de drang te weerstaan om hem te bellen alleen maar om zijn stem te horen. Ik probeerde de drang om hem te sms’en te weerstaan omdat ik bang was dat ik erachter zou komen dat hij me helemaal niet miste, of erger nog, dat hij me vergeten was.
Al onze foto’s op sociale media zijn verwijderd. Er is geen enkel bewijs dat erop wijst dat we ooit gelukkig waren samen en dat mijn hart nog steeds van hem is. Alles was met een klik verdwenen.
Mensen vragen me heel vaak waarom ik aan hem blijf denken en mezelf nog meer pijn doe. Maar laatst hoorde ik een citaat dat ik altijd zal onthouden: ‘Wat bedoeld is om te zijn zal altijd een weg vinden.
Ik ben altijd aan hem blijven denken en hoopte dat we op een dag weer bij elkaar zouden komen, omdat ik wist dat als twee mensen voor elkaar bestemd zijn, ze de weg naar elkaar zullen vinden.
Daarom wachtte ik zo geduldig. Overal waar ik ging, stelde ik me voor dat hij aan mijn zijde stond en mijn hand vasthield. Soms voelde het zo ongelooflijk echt, alsof hij echt naast me stond. Ik kon hem niet uit mijn hoofd zetten, want elk deel van mij miste hem en ik verlangde zo naar hem.
Mijn liefde voor hem was gewoon te groot om hem te vergeten, om hem op te geven en voor altijd te laten gaan.
Toen, op een dag, kwam mijn grootste wens uit.
Hij kwam bij me terug. Het lot bracht hem terug in mijn handen. En toen dit gebeurde, werd ik overspoeld door geluk, opwinding, liefde, maar ook angst en twijfel. Ik kon gewoon niet geloven dat hij weer van mij was.
Toch wilden we de dingen niet overhaasten en alles op een natuurlijke manier laten gebeuren. En na een tijdje werd alles weer zoals het was, zelfs beter. Ik had het gevoel dat we nooit van elkaar gescheiden waren geweest en dat de 4 jaar zonder hem nooit hadden bestaan.
Toch kwamen er soms duizenden vragen in mijn hoofd. Ik vroeg me af of het de juiste beslissing was om weer bij hem te zijn en of het alle pijn waard was die ik had doorgemaakt toen hij me verliet. Mijn vrienden vertelden me ook dat het een vergissing was om me met hem te verzoenen en dat ik hem beter kon vergeten.
Maar het kon me gewoon niet schelen wat zij dachten. Want het enige dat belangrijk voor me was, was hij. Ik wilde bij hem zijn en ik was bereid hem een tweede kans te geven, vooral na zo’n lange tijd.
Ik voelde dat hij nog steeds dezelfde was, maar dan anders. Hij was volwassener en volwassener. Hij was alles wat ik nodig had en wilde en er was geen kans dat ik hem weer zou laten gaan.
Er was geen kans om de persoon los te laten die me liet zien hoe ware liefde voelde. De persoon die me de vrouw maakte die ik nu ben. Want deze man was en zal altijd mijn alles zijn.
Dankzij hem voel ik me compleet en voldaan.
Dankzij hem heeft mijn leven zin.
Dankzij hem voel ik me gelukkig en levend.
Als twee mensen na zo’n lange tijd weer bij elkaar komen, moet dat het lot zijn, toch? Er komen en gaan zoveel mensen, maar er is die ene persoon in het leven die voorbestemd is om in je leven te blijven.
