13 gewoontes die emotioneel volwassen mensen tijdens conflicten meestal vermijden

Conflicten komen bij iedereen wel eens voor, of het nu met een vriend, een familielid of een collega is. Wat volwassen mensen van de rest onderscheidt, is niet dat ze nooit ruzie maken, maar hoe ze zich gedragen als de gemoederen hoog oplopen.

Hoe je je gedraagt tijdens een meningsverschil zegt veel over je karakter en je emotionele intelligentie. Leren wat je niet moet doen, kan net zo belangrijk zijn als weten wat je wel moet zeggen.

1. Je toevlucht nemen tot persoonlijke aanvallen in plaats van het probleem aan te pakken

Er is een groot verschil tussen een probleem aanpakken en een persoon aanvallen.

Volwassen mensen snappen dat iemand uitschelden of beledigen tijdens een ruzie de situatie alleen maar erger maakt.

Het haalt de aandacht weg van het echte probleem en veroorzaakt blijvende emotionele schade.

Als je iemand aanvalt op wie hij of zij is in plaats van op wat hij of zij heeft gedaan, heb je de discussie al verloren voordat die zelfs maar is begonnen.

De ander sluit zich af, gaat in de verdediging en het echte probleem wordt nooit opgelost.

Persoonlijke aanvallen zijn een teken dat iemand geen redelijke argumenten meer heeft.

Door je te richten op het gedrag of de situatie – en niet op de persoon – blijven gesprekken productief en respectvol, zelfs als de emoties hoog oplopen.

2. Elke fout uit het verleden ter sprake brengen om het meningsverschil te winnen

Oude fouten in een huidige discussie slepen is net alsof je vecht met een rugzak vol stenen — het remt alles af en brengt je nergens snel.

Volwassen mensen weten dat elk conflict een eigen gesprek verdient, en geen opsomming van alle fouten die ooit zijn gemaakt.

Iemands verleden tegen hem of haar gebruiken is een manipulatietactiek, ook al voelt het op dat moment misschien niet zo.

Het zorgt ervoor dat de ander zich in het nauw gedreven en veroordeeld voelt, in plaats van gehoord.

De ruzie loopt helemaal uit de hand en het oorspronkelijke probleem verdwijnt helemaal uit beeld.

Je blijven concentreren op wat er op dit moment gebeurt, getuigt van emotionele discipline.

Het laat zien dat je echt een oplossing wilt, en niet alleen de voldoening van het winnen.

3. Hun stem verheffen alleen maar om iemand te intimideren

Schreeuwen geeft je op dat moment misschien een machtig gevoel, maar het overtuigt zelden iemand van iets zinvols.

Volwassen mensen beseffen dat je stem verheffen om een gesprek te domineren gewoon een andere manier is om te zeggen: „Ik heb geen echt argument, dus gebruik ik maar mijn stemvolume.”

Intimidatie door te schreeuwen zorgt voor angst, niet voor begrip.

De persoon aan de ontvangende kant luistert niet meer naar de woorden en gaat zich concentreren op het beschermen van zijn of haar eigen emoties.

Dat betekent dat de communicatie volledig vastloopt en er niets wordt opgelost.

Een rustige, vaste toon aanhouden – zelfs als je gefrustreerd bent – is een van de krachtigste middelen in elk conflict.

Het straalt zelfvertrouwen, zelfbeheersing en oprecht respect uit voor de ander in het gesprek.

4. Weigeren te luisteren terwijl de ander aan het woord is

Half luisteren is eigenlijk helemaal geen luisteren.

Volwassen mensen snappen dat je bij het oplossen van conflicten ervoor moet zorgen dat beide kanten zich echt gehoord voelen, en dat betekent dat je je lijstje met tegenargumenten even opzij moet zetten en echt moet luisteren naar wat de ander zegt.

Als iemand weigert te luisteren, geeft hij of zij een luide boodschap af: „Alleen mijn standpunt telt.“ Die houding maakt elke kans op het vinden van een gemeenschappelijke basis onmogelijk.

Het zorgt er ook voor dat de ander zich genegeerd en onbelangrijk voelt, wat het conflict alleen maar verergert.

Actief luisteren – knikken, oogcontact maken en herhalen wat je hebt gehoord – toont respect.

Zelfs als je het met geen enkel woord eens bent, is iemand echt uitluisteren de basis van elk volwassen, productief gesprek.

5. De stille behandeling als straf gebruiken

Stilte kan goud waard zijn — maar niet als het als wapen wordt gebruikt.

Iemand de stille behandeling geven is een passief-agressieve manier om iemand te straffen zonder dat je hoeft uit te leggen waarom je boos bent.

Het zorgt voor angst, verwarring en emotionele afstand die moeilijk te herstellen zijn.

Volwassen mensen weten dat communicatie achterhouden niet hetzelfde is als een gezonde grens stellen.

Het ene gaat over jezelf beschermen; het andere gaat over de emoties van iemand anders beheersen door je terug te trekken.

Er zit een belangrijk verschil tussen die twee manieren van doen.

Als je tijd nodig hebt om even af te koelen, zeg dat dan duidelijk en vriendelijk.

Iets als: “Ik heb een uurtje nodig om na te denken voordat we verder praten,” is eerlijk en respectvol — en het houdt de deur open voor een echte oplossing later.

6. Iemands woorden verdraaien om punten te scoren

Heb je ooit iets gezegd en vervolgens gezien hoe iemand er iets heel anders van maakte?

Woorden verdraaien is een frustrerende en oneerlijke tactiek die volwassen mensen niet gebruiken.

Het neemt wat iemand echt bedoelde en verdraait het om diegene in een kwaad daglicht te stellen of ongelijk te geven.

Dit soort gedrag vernietigt het vertrouwen in een mum van tijd.

Zodra iemand doorheeft dat zijn woorden worden gemanipuleerd, is hij niet meer open en eerlijk — en daarmee verdwijnt elke echte kans om het probleem samen op te lossen.

Het conflict draait dan om het verdedigen van wat je hebt gezegd, in plaats van om het oplossen van iets zinvols.

Volwassen communicatoren stellen verduidelijkende vragen in plaats van uit te gaan van de slechtst mogelijke interpretatie.

Door te zeggen „Meende je…?“ toon je goede wil en houd je het gesprek gericht op de waarheid in plaats van goedkope punten te scoren.

7. Iedereen de schuld geven van het probleem

Verantwoordelijkheid nemen is een van de moeilijkste dingen om te doen, vooral als de gemoederen hoog oplopen.

Volwassen mensen weerstaan de neiging om met de vinger naar anderen te wijzen en vragen zich in plaats daarvan eerlijk af: welke rol heb ik in deze situatie gespeeld?

Voortdurend de schuld afschuiven is uitputtend voor iedereen die erbij betrokken is.

Het geeft aan dat iemand meer bezig is met het beschermen van zijn ego dan met het daadwerkelijk oplossen van het probleem.

En als niemand verantwoordelijkheid neemt, verandert er nooit iets — dezelfde conflicten blijven zich keer op keer herhalen.

Zelfs maar een klein deel van een conflict op je nemen, vergt echte moed.

Als je zegt: „Dat had ik beter kunnen aanpakken”, kan dat de toon van een meningsverschil compleet veranderen en de deur openen naar oprecht begrip en een blijvende oplossing voor beide partijen.

8. Dreigementen uiten die je nooit van plan bent uit te voeren

“Als je dat nog één keer doet, ben ik er klaar mee!” Klinkt dat bekend?

Loze dreigementen zijn een veelvoorkomende maar destructieve gewoonte tijdens conflicten.

Ze zijn bedoeld om de ander bang te maken of te manipuleren, maar ze werken bijna altijd averechts als er vervolgens niets van komt.

Na verloop van tijd zorgen herhaalde loze dreigementen ervoor dat mensen je niet meer serieus nemen.

Je woorden verliezen hun kracht, je geloofwaardigheid neemt af en de ander leert dat hij of zij je kan negeren zonder dat dit echte gevolgen heeft.

Dat is een vreselijke dynamiek om in welke relatie dan ook te creëren.

Volwassen mensen zeggen wat ze bedoelen en menen wat ze zeggen – of ze houden hun mond.

Als er een grens moet worden gesteld, moet je dat rustig en duidelijk aangeven, met de vaste intentie om er ook daadwerkelijk achter te staan als het nodig is.

9. Weglopen zonder af te spreken dat je het gesprek nog eens oppakt

Soms is het slim om even afstand te nemen van een conflict — maar er is een goede en een verkeerde manier om dat te doen.

Als je boos wegloopt zonder plan om het gesprek voort te zetten, laat je de ander in het ongewisse en blijft het probleem volledig onopgelost.

Dat is geen volwassenheid; dat is ontwijking die zich voordoet als kracht.

Volwassen mensen weten dat een tijdelijke pauze gezond is als de emoties te hoog oplopen voor een productief gesprek.

Maar ze laten altijd weten dat ze terugkomen.

Zeggen: „Ik heb even pauze nodig, maar laten we hier vanavond over praten”, maakt echt een wereld van verschil.

Afspreken om een gesprek later nog eens op te pakken, laat zien dat je je inzet voor de relatie en voor het vinden van een echte oplossing — en dat je niet alleen maar het ongemak van een moeilijk moment wilt ontlopen.

10. De ander belachelijk maken, kleineren of vernederen

Sarcasme, met je ogen rollen en neerbuigend lachen tijdens een ruzie zijn allemaal vormen van minachting — en uit onderzoek blijkt keer op keer dat minachting een van de meest schadelijke dingen is die je in een conflict kunt brengen.

Het duidt op een diep gebrek aan respect voor de ander als mens.

Iemand belachelijk maken geeft misschien een halve seconde voldoening, maar het laat diepe emotionele wonden achter die heel lang duren om te genezen.

De persoon die het moet ondergaan, voelt zich klein, dom en waardeloos — en dat leidt helemaal niet tot een constructief gesprek of een oplossing.

Volwassen mensen behandelen anderen met respect, zelfs als ze woedend zijn.

Als je het niet eens bent met iemands keuzes of daden, betekent dat nog niet dat je diegene mag vernederen.

Respect moet altijd voorop blijven staan, hoe verhit de situatie ook wordt.

11. Ervan uitgaan dat je al weet wat de ander denkt

“Ik weet precies wat je daarmee bedoelde.” Beroemde laatste woorden tijdens elke ruzie.

Ervan uitgaan dat je iemands bedoelingen of gedachten al kent zonder ernaar te vragen, is een van de snelste manieren om een klein meningsverschil te laten uitgroeien tot een regelrechte ruzie.

Volwassen mensen stellen vragen in plaats van de leemtes op te vullen met hun eigen aannames.

Gedachten zijn niet doorzichtig — wat jij denkt dat iemand bedoelde en wat diegene daadwerkelijk bedoelde, kunnen totaal verschillende dingen zijn.

Handelen op basis van aannames zonder die te controleren, is net alsof je een zaak opbouwt op bewijs dat je zelf verzonnen hebt.

Nieuwsgierigheid is een superkracht bij conflicten.

Als je vraagt: „Wat bedoelde je toen je dat zei?”, toon je emotionele intelligentie en geef je de ander een eerlijke kans om zichzelf duidelijk en eerlijk uit te leggen.

12. Van een meningsverschil een wedstrijd maken om gelijk te krijgen

Sommige mensen gaan een conflict aan met maar één doel: winnen.

Maar hier zit het hem in: bij de meeste persoonlijke meningsverschillen is er geen trofee voor degene die ‘wint’. Als de relatie eronder lijdt, verliest iedereen, ongeacht wie het beste argument had.

Volwassen mensen vinden het belangrijker om elkaar te begrijpen dan om gelijk te hebben.

Ze zijn bereid om te zeggen ‘Dat is een goed punt’ of ‘Zo had ik het nog niet bekeken’, zonder het gevoel te hebben dat ze iets belangrijks hebben verloren.

Voor dat soort flexibiliteit heb je echt zelfvertrouwen en emotionele zekerheid nodig.

De overstap van een win-verlies-mentaliteit naar een probleemoplossende mentaliteit verandert alles in hoe een conflict zich ontvouwt.

Als jullie je allebei richten op het samen vinden van een oplossing, wordt het gesprek een samenwerking in plaats van een strijd — en wordt echte vooruitgang ook daadwerkelijk mogelijk.

13. Hun emoties elke beslissing laten bepalen

Gevoelens zijn altijd legitiem.

Maar als je tijdens een conflict elke beslissing door je emoties laat bepalen, is dat net alsof je een peuter achter het stuur laat zitten.

Dan loopt het al snel helemaal uit de hand.

Volwassen mensen voelen hun emoties ten volle, maar kiezen toch zorgvuldig en weloverwogen hoe ze reageren.

Er is sprake van een ‘emotionele kaping’ als woede, angst of pijn zo de overhand krijgen dat rationeel denken helemaal uit het raam vliegt.

In die toestand zeggen mensen dingen die ze niet menen, doen ze beloftes die ze niet kunnen nakomen en maken ze situaties veel erger dan nodig is.

Even pauzeren voordat je reageert – al is het maar door drie keer rustig adem te halen – geeft je hersenen de kans om je gevoelens bij te benen.

Die kleine gewoonte kan enorme schade voorkomen en ervoor zorgen dat conflicten niet volledig uit de hand lopen.