Mannen bezorgen vrouwen meer stress dan hun eigen kinderen
Het ouderschap wordt meestal beschouwd als een van de moeilijkste banen. Een groot deel van deze stress komt op de schouders van moeders terecht, omdat zij in de meeste gezinnen nog steeds de belangrijkste verzorgers en hoofdverantwoordelijken zijn.
Maar zou er iets zijn dat nog stressvoller is voor moeders dan hun eigen kinderen?
Volgens een onderzoek is het antwoord duidelijk ja. Ook al is ouderschap allesbehalve een wandelingetje in het park, veel vrouwen gaven aan dat ze zich meer gestrest voelen door hun man dan door hun kinderen.
Veel vrouwen zien hun man als een grotere bron van stress dan hun kinderen.
Niet omdat hij slecht is. Niet omdat hij hen opzettelijk pijn wil doen. Maar omdat hij in de dynamiek waarin ze leven opeens voelt als een extra persoon waar ze voor moeten zorgen. Als nog een item op een toch al eindeloze lijst. Als nog een “gedachte” die ze in hun achterhoofd moeten houden, ook al zijn ze allang overbelast.
Hoewel moderne moeders niet meer de huisvrouwen van de jaren 50 zijn die al hun tijd exclusief aan het gezin besteedden, vond 75% van de vrouwen nog steeds dat ze meer verantwoordelijkheid hadden voor “de opvoeding van kinderen en huishoudelijke taken” dan hun mannelijke partners.
De grootste bron van stress voor moeders is het constante gebrek aan tijd – het gevoel dat ze nooit genoeg tijd hebben om alles te doen wat ze denken dat ze moeten doen. En het is vooral stressvol als ze zich niet voldoende gesteund voelen door hun man.
En dat is het echte probleem: het gaat er niet om dat mannen “slechter” zijn. Het gaat om het feit dat veel relaties instorten na de geboorte van kinderen. En op een gegeven moment zit ze daar – moe, geïrriteerd, leeg van binnen – en realiseert ze zich: ik hou van mijn kinderen. Maar ik kan niet langer tegen dit huwelijk.
Wat veel mensen niet begrijpen: Kinderen zijn vermoeiend, ja. Maar kinderen zijn eerlijk. Een kind is een kind. Ze zijn luidruchtig, chaotisch, impulsief, veeleisend – maar dat is de ontwikkeling.
Een kind hoeft het niet “beter te weten”. Het leert. Het test. Het heeft begeleiding nodig. Het heeft liefde nodig.
Maar een volwassen partner die zich gedraagt als iemand die geen verantwoordelijkheid wil nemen, is niet alleen vermoeiend. Het is ontmoedigend. Omdat ze theoretisch zouden kunnen begrijpen wat er gebeurt. Omdat ze beter zouden moeten weten.
En dat is precies waar die stress ontstaat, die veel vrouwen nauwelijks kunnen benoemen omdat het niet als “stress” voelt. Het voelt als teleurstelling. Als een dagelijkse, stille mislukking. Als het gevoel een relatie te hebben en nog steeds alleen te worstelen.
Veel moeders beschrijven het gevoel dat ze alles moeten regelen: het huishouden, de afspraken, de behoeften van de kinderen, de boodschappen, het eten, de was, de doktersafspraken, de verjaardagen, de school, de kleren, de emoties, de conflicten, de vermoeidheid. En dan is er nog wat je niet kunt meten – maar wat het zwaarst weegt: de mentale belasting.
Dit constante “denken”. Dit plannen voordat er ook maar iets gebeurt. Dit weten wat er ontbreekt, wat binnenkort nodig zal zijn, wat niet vergeten mag worden. En terwijl zij dit allemaal draagt, is haar partner er vaak… bij. Fysiek. Maar niet echt de leiding.
Sommige mannen helpen zelfs. Ze doen dingen. Ze nemen taken op zich. Maar vaak blijft het gevoel: Hij helpt me. Niet: We dragen samen. En dat is een cruciaal verschil.
Want helpen betekent: Het is eigenlijk mijn taak – en jij ondersteunt me een beetje. Partnerschap betekent: Het is ons werk – en we zijn allebei verantwoordelijk.
Veel vrouwen voelen zich projectmanager van een gezin dat ze niet alleen zijn begonnen. Ze coördineren, delegeren, herinneren, controleren en blijven bij elkaar.
En hoe meer ze dit doen, hoe minder de man zich een echte mededrager voelt. En hoe minder hij draagt, hoe meer zij moet compenseren. Het is een cyclus die op een gegeven moment niet meer alleen moe maakt, maar ook bitter.
En dan gebeurt er iets dat bijna niemand zich realiseert: Het zijn niet de kinderen die de liefde vernietigen. Het is de ongelijkheid.
Ongelijkheid in verantwoordelijkheid. In aandacht. In emotionele aanwezigheid. In mentale arbeid. In het gevoel dat zij altijd degene is die moet “werken” – terwijl hij soms mag uitschakelen. Dat zij altijd degene is die het merkt als er brand is – terwijl hij pas reageert als het al laait.
Veel moeders hebben het gevoel dat ze nooit genoeg tijd hebben. Niet omdat ze slecht georganiseerd zijn. Het is omdat ze in een systeem leven dat hen voortdurend overweldigt.
Een systeem waarin ze tegelijkertijd moeder, partner, werkster, kok, therapeut, planner en emotionele stabiliteit moet zijn. En terwijl ze dit allemaal probeert te doen, wenst ze vaak maar één ding: dat iemand haar zou zien. Dat iemand haar steunt. Dat ze niet in alles alleen blijft staan.
Als deze wens lang onvervuld blijft, verandert hij in frustratie. En frustratie wordt afstand. En afstand wordt een innerlijke terugtrekking, die op een gegeven moment zo stil is dat niemand beseft dat de relatie niet meer leeft – ze wordt alleen nog maar gemanaged.
Soms wordt liefde zoiets als samenleven. Twee mensen die functioneren. Twee volwassenen die naast elkaar leven omdat de kinderen hen bij elkaar houden. En ze voelt dat ze het van binnen steeds kouder krijgt. Niet omdat ze harteloos is. Maar omdat ze niet meer aankan.
Veel mannen daarentegen geloven oprecht dat ze betrokken zijn. In feite zijn ze tegenwoordig vaak meer aanwezig dan vorige generaties. Ze spelen met de kinderen, ze brengen ze naar bed, ze gaan boodschappen doen. En dan voelen ze zich betrokken vaders. Wat ze zich vaak niet realiseren: Dit is maar een deel.
Het gaat niet alleen om de zichtbare handelingen. Het gaat om het onzichtbare fundament. Het gaat over “erover nadenken”. Over “plannen”. Het gaat over “verantwoordelijkheid nemen zonder eraan herinnerd te worden”.
En dat is waar twee werelden botsen: zij ziet zichzelf als de hoofdverantwoordelijke omdat ze zo moet leven om het dagelijks leven überhaupt draaiende te houden. Hij ziet zichzelf als ondersteunend omdat hij dingen doet – en daarvoor erkenning terug verwacht.
En op een gegeven moment vraagt ze zich gewoon af: erkenning voor wat? Voor het doen van wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn?
Dat klinkt hard. Maar veel vrouwen voelen precies dat. En ze schamen zich er vaak voor. Want eigenlijk zouden ze dankbaar moeten zijn.
Omdat “anderen slechter af zijn”. Omdat hij niet slaat, vreemdgaat of drinkt. Maar emotionele verwaarlozing in een relatie kan ook destructief zijn zonder drama.
De waarheid is: een huwelijk is niet automatisch stabiel alleen omdat je kinderen hebt. Kinderen zijn geen lijm. Ze zijn een vergrootglas. Ze laten zien hoe een relatie echt werkt. Hoe eerlijk het is. Hoe respectvol. Hoe veerkrachtig. Hoe eerlijk. Hoe volwassen.
En ouderschap kan een partnerschap blootleggen op een manier die pijn doet. Want plotseling is liefde niet meer genoeg. Plotseling is er structuur nodig. Teamwerk. Verantwoordelijkheid. En het vermogen om jezelf terug te nemen om iets groters te dragen.
Als een koppel dit niet doet, gebeurt er iets gevaarlijks: zij raakt opgebrand. Hij voelt zich bekritiseerd. Zij voelt zich alleen. Hij trekt zich terug. Zij wordt luider of stiller. En op een gegeven moment is er geen ruzie meer – maar berusting. En berusting is het einde.
Veel moeders zijn niet boos omdat ze te veel doen. Ze zijn boos omdat ze het moeten doen. Omdat niemand anders het echt doet. En omdat ze in een relatie leven waarin ze zich nog steeds niet gesteund voelen.
En dat is het punt waarop het niet meer over ouderschap gaat. Het gaat over het huwelijk. Over partnerschap. Over de vraag of twee volwassenen klaar zijn om echt samen te leven – niet alleen in hetzelfde huis, niet alleen met dezelfde kinderen, maar als een echt team.
Want kinderen hebben niet alleen ouders nodig die werken. Ze hebben ouders nodig die verbonden zijn. Die elkaar respecteren. Die elkaar niet uitputten. Die verantwoordelijkheid delen zonder dat een van hen breekt.
Misschien is dat wel het eerlijkste wat je over familie kunt zeggen: Kinderen zijn vermoeiend. Maar ze zijn zelden het probleem. Het probleem is wanneer volwassenen vergeten volwassen te blijven – en wanneer een vrouw zich plotseling realiseert dat ze niet alleen moeder is geworden, maar ook degene die alles draagt.
En dan is het niet het kind dat haar overweldigt.
Het is de eenzaamheid in een relatie.
Ouders moeten er daarom voor zorgen dat ze niet alleen voor hun kinderen zorgen, maar ook voor hun relatie. Het kan heel nuttig zijn om jezelf eerlijk af te vragen of de relatie er echt klaar voor is om kinderen in hun leven samen te accepteren.
