Skip to Content

Ik Mis Hem, Maar Ik Verdien Het Om Verder Te Gaan

Ik Mis Hem, Maar Ik Verdien Het Om Verder Te Gaan

Ik mis hem nog elke dag, maar ik verdien beter en ik moet verder gaan.

Dag 3

Lief dagboek, het is 3 dagen geleden dat ik de liefde van mijn leven verloor. Ik heb deze dagen amper 3 volledige maaltijden gegeten, ik heb niet zoveel gedoucht als ik had moeten doen, ik beantwoordde geen telefoontjes of sms’jes en mijn kamer is een puinhoop. Misschien moet ik erover nadenken om op een paar berichten te reageren, zodat mijn vrienden weten dat ik nog leef; als ik dit leven mag noemen.

Zoals je kunt zien, heb ik de afgelopen drie dagen niet veel gedaan. Ik heb echter minstens 24 uur besteed aan één ding. Kijkend naar het plafond en denkend aan hem, ons en alles wat we samen hadden. Oh, het deed zo’n pijn om “had” te schrijven terwijl ik dacht dat het altijd “hebben” zou zijn.

Mijn moeder blijft me vragen stellen die ik niet eens weet te beantwoorden. Ik neem het haar niet kwalijk; het gebeurde allemaal plotseling. Natuurlijk wil ze meer weten. Ik ben haar kind en ze moet weten hoe het met me gaat, maar ik kan gewoon niet praten. Ik heb nu niet de kracht om erover te praten. En ik hoop dat ze het begrijpt.

Ik denk niet dat ik hier ooit van zal herstellen.

En ik ben er ook vrij zeker van dat in mijn bed liggen en niets doen niet veel zal helpen, maar dat is het meeste dat ik nu kan doen. Misschien krijg ik vandaag wat kracht om in ieder geval te douchen en mijn kamer op te ruimen. Ik mis hem zo erg. Dag dagboek.

Dag 11: Ik mis hem nog steeds

Mijn Beste Dagboek, het spijt me dat ik 8 dagen niet heb geschreven, maar hey, nu ben ik terug. Eerlijk gezegd heb ik niet geschreven omdat ik niet veel te zeggen had. Ik heb die dag gedoucht en mijn kamer schoongemaakt, en ik moet toegeven dat het me zelfs hielp om me wat beter te voelen.

Daarna zei ik tegen mezelf dat ik nooit meer zo’n rommelige kamer mocht hebben. Het zal een levenslange taak zijn, die ik niet echt leuk vind, maar ik weet dat het zoveel voordelen heeft, dus ik zal proberen me eraan te houden. Ook ben ik wat meer gaan eten. Nu eet ik twee volledige maaltijden per dag. Ik voel me na allebei wel misselijk, maar ik eet nog steeds! Goed bezig!

Er is echter nog steeds iets dat nog niet is veranderd. Ik mis hem nog steeds. Vandaag heb ik onze oude video’s bekeken en moest ik huilen. Niet alleen omdat ik op dit moment diepbedroefd ben, maar omdat ik denk dat ik mezelf nooit meer zo gelukkig zal zien. Eerlijk gezegd denk ik ook niet dat hij ooit zo zal lachen.

Ik dacht echt dat we voorbestemd waren.

Bij hem voelde ik me altijd zo geliefd, speciaal, krachtig en mooi. Hij liet me de beste gevoelens van de wereld voelen, en ik zal ze nooit vergeten. Maar het trieste is dat ik ze de rest van mijn leven zal moeten missen.

Hoe kon ik ooit bij ons weggaan? Alles doet me aan hem denken en het komt in golven. Zijn gelach, onze karaoke-avonden, danslessen die we samen namen, eindeloze uren aan films en onze favoriete plekken in de stad.

Weet je wat, ik heb zo mijn best gedaan om die plaatsen te vermijden, maar wat als ik iets totaal tegenovergestelde moet doen? Ja, dat zal ik proberen. Vandaag ga ik naar onze favoriete banketbakkerij om een ​​ijsje te halen. Misschien zal het confronteren van onze herinneringen me helpen over hem heen te komen. Maar God, ik denk dat ik hem voor altijd zal missen.

Dag 12

Lief dagboek, ik heb vandaag niet zoveel zin om te schrijven. Dit is slechts mijn snelle invoer om te zeggen dat ik naar onze plek ging en het voelde zo hartverscheurend. Ik ben er al een paar keer geweest, maar nooit alleen. Ik heb hem altijd thuis laten wachten, maar nu is de enige die op me wacht de lunch die ik vandaag heb gemaakt.

Een bezoek aan onze banketbakkerij was een goed idee, maar ik weet niet zo zeker of het echt heeft geholpen. Misschien zal het in de toekomst wel gebeuren, laten we dat hopen. Tot die tijd zal ik iets anders moeten vinden om mijn pijn te verzachten. Ik zou misschien moeten overwegen om zijn spullen in een doos te doen, want als ik ernaar kijk word ik nog verdrietiger.

Weet je wat, ik zal wat muziek opzetten en ik zal proberen ze allemaal in een grote doos te doen en ze ergens te verstoppen. Ik wil ze echt niet weggooien. Dat zijn onze herinneringen en ik voel me niet op mijn gemak als ik ze vermeng met ander afval. Ik mis hem en die herinneringen zo erg. Gaat dit ooit stoppen?

Dag 29: Ik mis hem en ons

Lief dagboek, ik weet dat ik je heb verraden door zoveel dagen niet te schrijven. Maar eerlijk gezegd had ik niets bijzonders te schrijven. Onze herinneringen zitten nu opgesloten in een doos onder mijn bed. Ze zijn echter nog steeds vrij veel ontgrendeld in mijn hoofd.

Ik heb een paar van onze andere favoriete plekken bezocht, voor het geval dat het in de toekomst helpt. En ik weet niet hoe het mogelijk is dat we elkaar in deze 29 dagen niet minstens één keer zijn tegengekomen. Ik bedoel, we gaan al 5 jaar naar dezelfde plaatsen, dus ik dacht echt dat ik hem ergens zou zien.

Ik vraag me af hoe het met hem gaat. Misschien voelt hij zich ook net zo gebroken als ik, dus probeert hij plaatsen te vermijden waarvan hij weet dat ik er naartoe ga. Het is waarschijnlijk dat. Ik weet dat hij ons mist en ik mis hem en ons zeker ook. Ik begon te denken dat het een gevoel is dat nooit zal verdwijnen, en dat ik gewoon moet leren hoe ik het als mijn kamergenoot kan hebben.

Dag 47

Lief dagboek, ik heb al tijden niet meer geschreven. Ik kon mezelf er niet toe dwingen deze dingen te schrijven, maar ik weet dat het moet. Je weet dat ik je altijd alles vertel. De laatste keer dat ik hier schreef, zei ik dat ik wilde weten hoe hij zich voelt, mist hij mij en mijdt hij onze plaatsen omdat het zo’n pijn doet om daar alleen heen te gaan.

Ik was er zo zeker van dat hij mij ook mist, maar een paar dagen na het schrijven zag ik hem. Ik zag hem in diezelfde banketbakkerij. Maar het verschil tussen mij en hem was dat ik alleen was, en hij niet. Hij hield haar hand vast en lachte zoals hij vroeger deed toen hij nog mijn jongen was.

Ik weet niet of hij me zag of niet, maar ik zag iets dat de rest van mijn hart brak. Het was echter ook iets dat me hielp om één ding te realiseren. Hij is verder gegaan en ik verdien het ook om bij ons verder te gaan.

Ja, ik mis hem, en ik heb het gevoel dat ik dat altijd zal blijven doen. Maar zo kan ik niet leven.

Ik kan geen dagen opgesloten in mijn kamer doorbrengen, huilend om onze herinneringen. Als hij het verdient om weer gelukkig te zijn, verdien ik dat ook. Als hij met haar kan lachen, zoals hij met mij lachte, kan ik iemand vinden die mij hetzelfde gevoel geeft.

Ik weet dat het een zware reis zal worden, maar nu weet ik dat het mogelijk is. En ik weet dat ik het verdien om weer geluk te vinden. Mijn beste dagboek, ik kan niet wachten om je weer te schrijven als het beter wordt. Ik beloof je dat ik je niet lang zal laten wachten.